15/06/2022 Çarşamba Köşe yazarı H.Y
İman etmek, geçmiş günahları temizler…
Cebrail aleyhisselam
geldi ve; “Ya Resûlallah! Allahü teâlâ, Müslüman olanların cahiliyet
devrindeki günahlarını affetti” buyurdu.
Eshab-ı kiramdan Dıhye-i
Kelbî “radıyallahu anh”, iman etmeden önce zengin bir Arap melikiydi.
Gâyet zengin, yakışıklı, beyaz ve güzeldi. Peygamber Efendimiz, Onun Müslüman
olmasını çok arzu ederdi. Zira mevkii, itibarı ile etrafında ona bağlı yedi
yüzden fazla kişi vardı. Onların da İslamiyet ile şereflenmeleri kendisine
bağlıydı. Cebrâil aleyhisselâm, Kur’ân-ı kerimi Peygamber aleyhisselâma
getirirken ekseriyâ insan şeklinde gelirdi. Çoğu kere de, Sahâbe
arasında, Dıhye ismindeki genç şeklinde gelirdi...
Bu Dıhye ilk zamanlar îmana gelmemişti. Şam’a
gider, orada ticâret yapar, çok para kazanırdı. Döndüğünde, Peygamber
aleyhisselâma hediyeler getirir, Efendimiz de onun hediyelerini kabul ederdi.
Ve kendisine; (Ey Dıhye! Yakışıklısın ve gençsin. Güzelsin ve
zenginsin. Yazık değil mi? Öldükten sonra Cehenneme gideceksin) derdi
ve ardından da (Bir kerrecik ‘Lâ ilâhe illâllah Muhammedün Resûlullah’
söyle ve Cehennemden kurtul) buyururdu Dıhye, Efendimizi
hakîkaten sever, onu kırmak da istemezdi ve “bir düşüneyim, o da
olur” gibi, tatlı sözlerle idare ederdi...
Bir gün, Efendimizin
yanına gelmiş ve yine birçok hediyeler getirmişti. O ara, Efendimize dedi ki:
“Yâ Resûlallah, yüzlerce defa Şam’a gittim, birçok papazlarla konuştum. Dikkat
ettim, papazların sözleri birbirini tutmuyor. Aynı adam, başka zamanlarda başka
türlü konuşuyor. Dikkat ettim, senin hiçbir sözün, hiçbir sözünü bozmuyor. Hep
iyilikten, hep faydalı şeylerden bahsediyorsun. Ben anladım ki, sen Allah’ın
peygamberisin. Ve ben Müslüman olmak istiyorum” dedi...
Dıhye-i Kelbî Müslüman olmak isteyince, Cenab-ı Hak, Resûl-i Ekrem’e bir sabah namazından sonra vahyederek, “Dıhye’nin kalbine iman tohumunun atıldığını” bildirdi. Biraz sonra Dıhye, Mescid-i Nebevîye girdi. Resul-i Ekrem “sallallahü aleyhi vesellem” omuzlarındaki elbisesini yere serdiler. Oraya oturmasını işaret buyurdular. Resûl-i Ekrem’in bu keremini gören Dıhye’nin gözlerinden yaşlar boşandı. Hürmetle, saygıyla “Eşhedü en lâ ilâhe illallah ve Eşhedü enne Muhammeden abdühû ve Resûlüh” diyerek hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Bunun üzerine Peygamber aleyhisselam, (Niçin ağlıyorsun, ey Dıhye?) diye sordu. O da “Ya Resûlallah! Ben çok büyük günahlar işledim. Bu günahlarımın keffareti nedir? Malımın, mülkümün sadaka olarak verilmesi mi, yoksa öldürülmem mi gerekiyor?” diye cevap verdi. Efendimiz tekrar, (Ey Dıhye! Nedir günahın?) deyince, “Ya Resûlallah! Cahiliyet devrinin âdetine uyarak kız çocuklarımı öldürmüştüm...” İşte, tam o sırada Cebrail aleyhisselam gelerek, “Ya Resûlallah! Allahü teâlâ, Müslüman olanların cahiliyet devrindeki günahlarını affetti” buyurdu.