03/12/2019 Salı Köşe yazarı V.T
"Masum ve kusursuz olmak Peygamberlere mahsûstur"
"Günâh işlemek, insanı helâk etmez. Günâha devâm etmek, tevbeyi
terk etmek, helâk eder."
İzmirli Osman Nûri Efendi son devir Osmanlı âlimlerindendir. İzmir’de
doğdu. İzmir, Manisa ve İstanbul’da, ilim sahiplerinin derslerine devam etti.
Tahsilini tamamlayarak, hocalarından icâzet aldı. Mevlânâ Hâlid-i Bağdadî
hazretlerinin halîfelerinden Abdülfettâh-ı Akrî hazretlerinin sohbeti ile
şereflendi. 1900 yılı başlarında vefat etti.
Bu mübarek zat bir sohbetinde talebelerine şunları anlattı:
Üstadımız Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri, (Âdâb-ı tarîka-i aliyye)
kitâbında buyuruyor ki: (Ehl-ullaha itirâz eden kimsenin küfür üzere
öleceğini gösteren hadîs-i şerîfler vardır. Velînin masûm olması şart değildir.
Eshâb-ı kirâm arasında had cezâsı verilen ve eli kesilen oldu. Hâlbuki,
Sahâbenin en aşağı derecede olanı da velî idi. Hepsi, Sahâbî olmayan velîlerin
hepsinden dahâ yüksek idiler. Velîlerin hepsi, günâha devam etmekden
mahfûzdurlar. Hepsi tevbe ve istigfâr eder. Belki, bazen günâh işlediği için
pişmânlıkları, ağlamaları, Allahü teâlâya yalvarmaları dahâ çok olur.
Dereceleri artar. Bu sebeble, [Hikem-i Atâiyye]de, [Zillet ve inkisâra sebeb
olan günâh, izzet-i nefse ve kibre sebeb olan tâatden dahâ hayrlıdır]
denilmişdir. Amelleri ve sıfatları müsâvî olan iki velîden, tevbesi dahâ çok
olanın, masûm olandan dahâ üstün olduğu bildirildi.)
(Buhârî)de diyor ki: (Eshâb-ı kirâmdan Abdüllah adında birine, şerâb
içdiği için had cezâsı verildi. Resûlullah “sallallahü aleyhi ve sellem”, buna
lanet edildiğini işitince, "Ona la’net etmeyiniz! Çünki O, Allahı ve
Resûlünü sevmekdedir" buyurdu.)
(Merec-ül-bahreyn)de, Ahmed Zerrûk'tan alarak diyor ki: (Masûm olmak,
kusursuz olmak, Peygamberlere mahsûstur. Velînin masûm olması şart değildir.
Isrâr ve devâm olmadan, büyük günâh işlemek, vilâyeti bozmaz. Velî, günâhından
vazgeçer ve tevbe eder. Günâh işlemek, insanı helâk etmez. Günâha devâm etmek,
tevbeyi terk etmek, helâk eder. Âdem aleyhisselâmın zellesi ile, İblîsin
ısyânı, bundan dolayı farklı oldular.)
Eshâb-ı kirâmın hepsini sevmekle ve hepsine saygılı olmakla emrolunduk.
Sevilmeleri az veyâ çok olabilir. Fekat, hiçbirine dil uzatmamız, kötü bilmemiz
câiz değildir. Kendi kusûrlarımıza bakmamız, hiçbir Müslümânı gıybet etmememiz
lâzımdır.