05/12/2024 Perşembe Köşe yazarı S.A
"Sen hangi nimetinden dolayı hamdediyorsun?"
Nimete şükredilmezse elden çıkar. Kavuştuğumuz nimetlere çok şükredelim ki,
elimizden alınmasın...
Kavuştuğumuz nimetlerin şükrünü yerine getirebilmemiz
mümkün değildir... Nimetler, nereden ve kimden gelirse gelsin onu
Rabbimizden bileceğiz, O'na şükredeceğiz, çünkü veren O'dur. Bize iyilik yapan
kimseyi yaratan O'dur. O'na, bize iyilik yapma arzusunu ve imkânını veren de
Odur. İnsanlar sebeptir. Onlara da teşekkür edilir fakat nimetler onlardan
bilinmez...
Şükür, yalnız dil ile olmaz. Bütün organlarımızla
şükretmeliyiz.
Kalbin şükrü, onu Rabbimizin sevmediklerinin
sevgisiyle doldurmamaktır. Günahlarla karartmamaktır. Onu kibirden, hasetten,
riyadan ve ucuptan uzak bulundurmaktır...
Gözün şükrü, yaratıcısının razı olduğu gibi
kullanmaktır. Haramlara bakmamalı, kimseyi hakir görmemelidir. Olabilir ki; o
hakir gördüğü kişinin şefaatine kavuşabilmek için ona ne kadar yalvaracaktır,
ondan medet umacaktır.
Kulakların şükrü, onu haram seslerden muhafaza
etmektir. İnsana, günâh değil, sevap kazandıracak sesleri dinlemeye çaba sarf
etmelidir.
Ellerin, ayakların ve diğer organların şükrü ise,
sahibinin izin verdiği gibi kullanılması ile olur. Değilse, emanete hıyanet
etmiş oluruz, bunun da cezası çok ağırdır.
***
Bir gece Sevgili Peygamberimiz
"aleyhisselâm" yatağından kalkar, abdest alır, namaz kılmaya başlar,
çok uzun ibadet ederler. Âişe validemiz "radıyallahü anha" arz eder:
"Efendim sizin zaten günahınız yoktur, olsa da affedilmiştir. Biraz
dinlenseniz ve istirahat buyursanız." Resûlullah efendimiz, "Şükreden
bir kul olmayayım mı?" cevabını verirler.
Bundan da anlaşılıyor ki, şükür hareketlerle de
olmalıdır, yalnız dil ile olursa az olur.
En büyük şükrü, en büyük nimete yapmalıyız. O da iman
nimetidir. Ondan büyük nimet olmaz, iki cihan saadetine vesiledir...
***
Bağdat'ta evi olmayan, duvar diplerinde yaşayan,
üstelik âmâ ve felçli bir adam, devamlı Rabbine hamd ediyordu. Bunu gören
birisi ona sorar:
"Sen hangi nimetinden dolayı hamdediyorsun? Hâlin
belli, evin yok, elin ayağın tutmuyor, gözlerin görmüyor."
Şöyle cevap verir:
"Ben Rabbimin en büyük nimetine kavuştum. Kalbimi
sevgisiyle doldurdu. Çok az kuluna ihsan buyurduğu bu büyük nimete ne kadar
şükretsem yine de azdır. Öyle huzur içindeyim ki, daha ölmeden cennet hayatı
yaşıyorum."
Nimete şükredilmezse elden çıkar.
Kavuştuğumuz nimetlere çok şükredelim ki, elimizden alınmasın...