24/12/2025 Çarşamba Köşe yazarı A.U
"Ben buna lâyık değilim!"
Evliyânın büyüklerinden olan Habîb-i Acemî hazretlerinin
bir kulübesi vardı ki, orada gece gündüz ibâdet ederdi.
Bir gece elbisesinin söküğünü dikiyordu.
Nasıl olduysa iğnesini düşürdü elinden.
O anda “gün gibi” aydınlandı kulübe.
İğneyi kolayca görüp aldı.
Ama çok utanmıştı!
Yüzünü ellerliyle kapatarak;
“Affet
yâ Rabbî! Ben buna lâyık değilim” dedi.
Çok duygulandı.
Rabbinden utandı.
Ve ağladı hayâsından!
● ● ●
Bir komşusu anlatıyor:
Ben, her gün akşam eve vardığımda, ağlama seslerini işitirdim
bizim yakın komşumuzun!
Kendi kendime;
“Acabâ
ne derdi var ki, böyle ağlıyor?” derdim.
Sebebini bilmezdim.
Sabah uyandığımda yine ağladığını duyardım!
Merakım arttı.
Bir gün hanımına;
“Komşunun
ne derdi var ki, çok zaman devamlı ağlıyor?” diye
sordum.
O, cevâben;
“Bizim bey, hep ölümü düşünür. Akşam olunca, sabaha çıkar mıyım?
diye düşünüp ağlar! Sabah olunca da, akşama çıkar mıyım? der, yine ağlar” dedi.