10/11/2024 Pazar Köşe yazarı V.T
Ahirete eli boş gitmemek için…
“Yaptığım ibadetleri insanlar görsün diye düşünüyorsan, ahirete eli boş
dönersin”
Tâvûs bin Keysân hazretleri Tâbiînden, meşhur hadis âlimi ve velilerdendir. Aslen İranlıdır. Eshâb-ı kirâmdan yetmiş kişiyi gördüğünü söylerdi. Hadîs-i şerîf ilmini; hazret-i Âişe, hazret-i Abdullah İbn-i Ömer, hazret-i Ebû Hüreyre, hazret-i Abdullah bin Amr, hazret-i Zeyd bin Erkam “radıyallahü anhüm” gibi sahâbe-i kirâmın seçkinlerinden öğrendi. Kıraat ilmini, İbn-i Abbâs’dan talim etti.
Halîfe hazret-i Ömer bin Abdülazîz’e
bir nasîhat mektubunda; “Kendi amelinin hayırlı olmasını istiyorsan, halkın
işlerini de hayırlı insanlara yaptır” buyurdu. Ömer bin Abdülazîz bunu
okuyunca, “Bu nasihat bana kâfidir” demiştir. Hazret-i Tâvûs, bütün işlerini ve
hatta konuşmasını iyi niyet ederek yapardı. Kendisine konuş dediklerinde
konuşmadığı gibi, kendiliğinden konuşmaya başladığı da olurdu. Niçin böyle
yapıyorsun diye soranlara; “Niyetimi yapmışsam konuşurum” derdi. Mekhûl’e
gönderdiği bir nasihat mektubunda; “Selamün aleyküm, kardeşim Mekhûl, sakın
yaptığın ibadetlerin çokluğu sebebiyle, kendini Allahü teâlânın yanında büyük
bir makam sahibi sanmayasın. Çünkü, kendisini bu zanna kaptıranların hepsi
ahirete eli boş gittiler. Eğer, yaptığım ibadetlerin çokluğunu insanlar görsün,
beni övsünler diye düşünüyorsan, insanlar seni överler ve maksadın hasıl olur.
Fakat ahirete sen de eli boş dönersin” diye yazdı. Bir gün Şuayb bin Harb,
hazret-i Tâvûs’un yanında ağlamaya başladı. Orada bulunanlar da ağladılar.
Kendisinin büyük bir şey yaptığı zannedilince hazret-i Tâvûs ona dönerek; “Ey
kardeşim! Yaptığın bir günah için yerdekiler ve göktekilerin hepsi de seninle
beraber ağlasalar yine de azdır.” dedi.
Hazret-i Tâvûs’a; “Evinizden hiç çıkmıyorsunuz,
hikmeti nedir?” diye sorduklarında; “İdareciler adaletten ayrıldı, halk fesada
uğradı. Peygamberimizin yolu unutuldu. Bunun için dışarı çıkamıyorum. Bir
kimse, kölesiyle evladına aynı muameleyi yapamıyorsa, adaletten ayrılmıştır”
dedi. Hasan-ı Basrî, bir gün, Kâbe’de büyük bir topluluğa hadîs-i şerîf
yazdırmakta olan hazret-i Tâvûs’un yanına gelip kulağına eğilerek; “Eğer,
kendini beğenme duygusu geliyorsa, burayı terket!” dedi. Hazret-i Tâvûs da
dersi bıraktı, oradan derhâl ayrıldı. Hazret-i Tâvûs; “Hastanın, hastalığı
hâlindeki inlemesi defterine yazılır.” diyerek hastanın inlemesini hoş
görmezdi. “Burada bir nevi şikâyeti açıklamak vardır.” derdi. 724 (H.106)
yılında vefât etti.