21/04/2021 Çarşamba Köşe yazarı V.T
Dinimiz, kâfirleri sevmeyi haram etmektedir!..
"Allahü teâlâya ve âhiret gününe inanan, Allahın ve Resûlünün
düşmanlarını sevmez."
Hakikizade Osman Efendi Osmanlı evliyasındandır. İstanbul’da doğdu. Seyyid
Nizam Efendiye intisab ederek icazet aldı ve halifelerinden oldu. 1037 (m.
1627)’de vefat etti. Şeyh-ı Vasıl isimli eserinde şöyle buyuruyor:
Âl-i İmrân sûresinin 28. âyetinde meâlen, (Müminler
müminlerden başka, kâfirleri sevmesinler. Onları seven, Allahü teâlâyı sevmiş
olmaz. Dârülharbde, zarûret olunca, onlara dostluk göstermek câiz olur) buyuruldu.
Âl-i İmrân sûresinin 118. âyet-i kerimesi meâlen, (Ey müminler!
Mümin olmayan kâfirlerle dost, arkadaş olmayınız!) ve Mücâdele
sûresinin 2. âyet-i kerimesi meâlen, (Allahü teâlâya ve âhiret
gününe inanan, Allahın ve Resûlünün düşmanlarını sevmez) ve Tevbe
sûresinin 72. âyeti meâlen, (Müminlerin erkekleri ve kadınları
birbirlerini severler)dir.
Bu âyet-i kerimeler de, kâfirleri sevmeyi haram etmektedir. Müminin kâfiri
sevmesi üç türlü olur: Birincisi, onun küfrünü beğenir. Bunun için sever.
Bu muhabbet yasaktır. Çünkü, onun dîninden râzı olmuştur. Küfrü beğenen kâfir
olur. Böyle muhabbet, îmanı giderir. İkincisi, herkesle iyi geçinmek için,
kâfire dost görünmektedir. Bu muhabbet memnû' değildir. Üçüncüsü, ikisi
ortasıdır. Onlara meyleder, yardım eder. Dîninin bâtıl olduğunu bilerek, akrabâlık,
iş arkadaşlığı sebebi ile dostluk yapar. Bu muhabbet küfre sebep olmaz ise de,
câiz değildir. Çünkü bu muhabbet, zamanla dînini beğenmeye sebep olur.
Yukarıdaki âyet-i kerime, bu muhabbeti menetmektedir. "Bu âyet-i
kerime, müminleri sevmeyip, kâfirleri sevmeyi menetmiyor mu? Müminleri de
severse câiz olmaz mı?" denirse, diğer âyet-i kerimeler, bunu da
menetmektedir.
Müseylemetül-kezzâb’ın adamları iki sahâbîyi yakaladı. Birisine,
"Muhammed'in peygamber olduğuna inanıyor musun?" dedi.
"Evet" dedi. "Benim de peygamber olduğuma inanıyor
musun?" dedi. Buna da "evet" dedi. Müseyleme, kendisinin
Benî Hanîfe kabîlesine peygamber olduğuna, Resûlullah efendimizin (sallallahü
aleyhi ve sellem) Kureyş kabîlesine peygamber olduğuna inanıyordu. Bunu serbest
bıraktı.
Diğerini getirdiler. Buna da sordu. Birinci suâle evet, ikincisine, ben sağırım dedi. Bunu öldürdü. Resûlullah haber alınca, (İkincisi, îmanı üzere şehit oldu. Birincisi, Allahü teâlânın verdiği izne tâbi oldu) buyurdu. Nahl sûresinin 106. âyet-i kerimesi meâlen, (İkrâh ile [korkutularak] kalbi îman ile dolu iken küfür söyleyen affolur) olup, ikrâh olunca, küfre izin vermektedir.