22/01/2026 Perşembe Köşe yazarı S.A

Dünya, rahatlık, huzur ve saâdet yeri değildir. Bir gün huzur bulsak, birkaç gün huzursuz oluruz. Hiçbir sıkıntımız olmasa bile, sevdiklerimizin sıkıntıları bizi üzer...

Bir adam, arkadaşına şöyle dua eder: "Allahü teâlâ sana hiç sıkıntı vermesin!" O da, "Sen benim ölümümü istiyorsun" diye cevap verir ve ilave eder: "Dünyada yaşayıp da sıkıntı çekmemek mümkün değildir..."

Hasan-ı Basri hazretleri buyuruyor ki: "Dünyada rahatlık bekleme, dünya rahatlık yeri değildir. Şayet bir rahatlık görürsen, onu kârdan say, yolda para bulmuş gibi... Âdem aleyhisselam dünyaya sürgün olarak gönderildi. Terfi ederek, mükafat olarak gelmedi."

Bir diğer tavsiyesi de şöyle: "Yarının sıkıntısını bugüne yükleme, her günün sıkıntısı kendine yeter."

Dünya rahatlık yeri olsaydı, en çok, yaratılmışların en şereflisi Peygamberlere nasip olurdu. Hâlbuki, en büyük sıkıntıyı onlar çekmişlerdir. Hemen hemen hepsiyle alay edildi, hakaret edildi. Bilemediler, onlar, insanları ateşte yanmaktan kurtarıp, ebedî saâdete kavuşturacak yolları göstermek için gönderilmişlerdi.

Yüce Rabbimiz, çok kısa ve çabucak geçiveren dünya hayatını sevdiklerine mükafat olarak az gördü. Birkaç günün mükafatından ne çıkar. O'nu tanımayan ve O'na isyan edenlere de dünyadaki cezayı az gördü. İkisini de ahirete bıraktı.

Yaptıklarımızın karşılığına dünyada kavuşsaydık, günahkârlara hayat hakkı tanınmazdı. Hayvanların mideleri dolu olarak doşlaştıkları bu dünyada, Peygamberler (aleyhimüsselam) aç dolaşmazlardı.

Âdem aleyhisselâm asırlarca ağladı, çok gözyaşı döktü. Havva annemizle ikisi yalnız başlarınaydı bu dünyada. Bütün işler onlara kalmıştı. Onlar ekiyor, onlar suluyor, onlar biçiyor, onlar harmanlıyor, onlar öğütüyor, onlar pişiriyor... Onlara, bu işlerinde yardım edecek kimseleri yoktu. Çocukları dünyaya geldi, onlara sevindiler, dünyaya da yavaş yavaş alışıyorlardı. Çocuklar büyüdü, daha çok sevindiler. Dediler ki; "Artık bu ağır işleri çocuklarımız yapacaklar, biz de oturup rahatımıza bakacağız..." Nereden bilebilirlerdi ki, dünyada rahatlığın olmadığını!.. Bir oğlu (Kabil) diğer oğlunu (Habil'i) öldürdü. Bundan sonra rahat edeceğiz derken büyük üzüntüye girdiler. Bir oğulları katil, diğeri ise şehit olmuştu...

İbrahim aleyhisselamı ateşe attılar, yakmak istediler, kendi öz ve biricik evladını kurban etmesi ile emrolundu. Bu çok ağır bir imtihan idi. Dense idi ki; birine kestir veya dağdan yuvarla parçalansın, yine bir derece kolaydı. Emir, "kendi ellerinle keseceksin" şeklindeydi...

Yakup aleyhisselam en çok sevdiği ve en mübarek evladı Yusuf aleyhisselamdan ayrı düştü. Bu hasretle o kadar gözyaşı döktü ki mübarek gözleri kapandı...

Yusuf aleyhisselam kuyuya atıldı, ölüme terk edildi, daha sonra köle olarak satıldı ve köle muamelesi gördü, peşinden zindana atıldı ve yıllarca hapis yattı...

Musa aleyhisselamın Firavun'dan çektikleri malum; memleketinden çıkarılışı, yıllarca gurbette çobanlık yapması...

İsa aleyhisselamın barınacak bir yuvası bile yoktu. Peygamber efendimiz az mı iftiralara, sıkıntılara maruz kaldı. Çok sevdiği amcasını ve sevdiklerini şehit ettiler...

Demek ki, dünya keyif sürmek, rahat etmek yeri değildir...