"O, bana hüsnüzan etti..."
03/03/2026 Salı Köşe yazarı A.U
Evliyânın büyüklerinden Fudayl bin İyâd hazretleri,
gençliğinde “eşkıyâlık” yapardı!
Bir gün adamları, büyük bir kervanın geleceğini haber aldılar.
Kervandaki birinin, pek çok malı vardı.
Pek çok da altını.
Soyguncuları fark edince;
“Hiç
olmazsa altınlarımı kurtarayım" dedi.
Ve indi deveden.
Onları saklayacak bir yer arıyordu ki, ileride bir çadır görüp
içeri girdi.
Baktı, bir genç gördü.
Namaz kılıyordu. Namâzı bitince;
"Delikanlı, eşkıyâlar bizi soyacak, şu altınları sana
emânet bırakıp da sonra alsam olur mu?" diye sordu.
Genç adam;
"Olur,
onları şuraya koy" deyip namâza devâm etti.
Adam kâfileye döndü.
Baktı ki, kimin nesi varsa gasbediyorlar. İçinden "benim
altınlarım emniyette" deyip sevindi...
Soygun işi bitti.
O da altınlarını almak için o çadıra girip gördü ki, eşkıyâlar,
gasbettikleri malları, o gence arz ediyorlar.
Meğer genç adam, hepsinin reîsiymiş.
Fudayl, adamı görünce "Gel, altınlarını al" dedi.
Adam da gidip aldı.
Eşkıyâlar, o gence;
"Sen
ne yaptın ey Fudayl! Biz topladık, sen dağıtıyorsun" dediler.
Fudayl da;
"O,
bana hüsnüzan etti, onun hüsnü zannını boşa çıkarmadım. Benim de Rabbime hüsnü
zannım var, O da benim bu zannımı boşa çıkarmaz ve beni bu pis işlerden
kurtarır" dedi.
